Moksoterapia – co to jest i na czym polega:

Moksoterapia inaczej nazywana termopunkturą polega na miejscowym oddziaływaniu na skórę wysoką temperaturą. Głównym założeniem moksowania jest stymulacja punktów akupunkturowych za pomocą ciepła. W tym pojęciu mieszczą się ogrzewanie (przyżeganie) i przypalanie punktów akupunkturowych. Jest on wykonywany w specjalnych punktach na ciele, które leżą na linii meridianów ( kanałów energetycznych). Według filozofii medycyny wschodniej meridiany są odpowiedzialne za określone działanie konkretnych organów.

Do zabiegu wykorzystuje się moksę czyli ziołowe cygaro albo ziołowy stożek z suszonych roślin Arthemisium Moxae (ziele piołunu – bylicy pospolitej), które są zbierane są na początku czerwca, wysuszane na słońcu, kruszone oraz ucierane w moździerzu i w kolejności przesiewane przez sito. Proces preparowania moksy jest bardzo długi i trwa od 12 do 36 miesięcy.

Sposoby moksowania

  1. Moksa bezpośrednia: moksa w kształcie małych stożków jest nakładana bezpośrednio na skórę:
    – metoda bez blizny: palący się stożek jest usuwany zanim dosięgnie skóry
    – z blizną: pozwala, się aby stożek poparzył skórę, co prowadzi do pojawienia się pęcherzyka i dalszej stymulacji punktów akupunkturowych. Jednak ta metoda jest coraz rzadziej stosowana.
  2. Moksa pośrednia: stożek moksy jest umiejscowiona na plastrze imbiru czy czosnku, soli, w zależności od pożądanych efektów i wybranych obszarów ciała.
  3. Moksa na igle: stożek moksy jest przymocowany do rękojeści igły, ciepło stopniowo wnika do środka po przez igłę
  4. Cygaro moksowe: rolki moksowe zaczęto stosować dopiero XVII wieku, jest to wata moksowa z dodatkiem ziół zwinięta w kształ cygara. Cygaro może być trzymane nad puntem bisko lub daleko skóry, ponad igłą (wkutą w punkt).

Długość czasu spalania lub liczbę stożków moksowych zależą od natury choroby i punków wybieranych do leczenia, niektórych punktów wręcz jest niewskazane do moksowania. W praktyce moksowanie stosowane jest do czasu, aż skóra się zaczerwieni lub gdy pacjent zacznie reagować na ciepło.
Specjalną formą moksy jest moksa węglowa, wyjątkowo niskodymna moksa z bylicy. Moksę bezdymną od tradycyjnej moksy dymnej odróżnia proces jej produkcji. W przypadku moksy dymnej zebrane i ususzone liście moksy dojrzewają w kadziach przez kilka lat w otoczeniu roślin leczniczych, nasycając się ich olejkami eterycznymi. Ten etap produkcji jest taki sam również dla moksy bezdymnej, również i ona jest suszona i dojrzewa w kadziach. Różnica pojawia się na kolejnym etapie. W przypadku moksy bezdymnej, pod odleżeniu odpowiedniego czasu w kadziach, jest ona następnie karbonizowana (zwęglana). To właśnie proces karbonizacji odpowiada za czarny kolor moksy bezdymnej. Dopiero powstały w ten sposób proszek jest sprasowywany, czasami także owijany w papier, w celu powstania nadających się do zabiegów walców lub cygar.

Oprócz tradycyjnego ziela moksa z bylicy stosuje się również elektryczne urządzenia do moksy i lampy TDP. W przypadku elektrycznych urządzeń do moksy ciepło jest generowane przez żarnik i bezpośrednio lub pośrednio promieniowane na leczony obszar. Lampy TDP (skrót od „Teding Diancibo Pu”, co w języku chińskim oznacza „specjalne widmo elektromagnetyczne”) lub lampy moksa wytwarzają długofalowe światło podczerwone, które jest odbierane jako przyjemnie rozgrzewające i nadaje się również do terapii cieplnej.

Działanie moksy

Według Tradycyjnej Medycyny Chińskiej można w kilku słowach powiedzieć, że moksa służy do ogrzewania naszego ciała, wprowadzając ciepło na głębokie poziomy naszego organizmu. Dzięki ciepłu leczymy objawy zimna, uśmierzamy dolegliwości bólowe, ogrzewamy meridiany, uzupełniamy niedobory qi i yang, rozpraszamy wilgoć i rozpuszczamy śluz oraz wzmacniamy odporność.
Podobnie jak akupunktura, moksoterapia usuwa blokady w meridianach. Celem moksoterapii i akupunktury jest przywrócenie organizmu do równowagi i prawidłowego przepływu qi czyli energii życiowej, żeby pozostać jak najdłużej zdrowym. Ponieważ jednak moksoterapia ma silny wpływ na procesy biochemiczne, zwłaszcza na składniki krwi i układ odpornościowy, okazała się jeszcze skuteczniejsza niż sama akupunktura, zwłaszcza w długotrwałych, przewlekłych chorobach narządów wewnętrznych. Starożytny chiński tekst medyczny, Huang Di Nei Ying Ling Shu, stwierdza: „Choroba, której nie można leczyć za pomocą akupunktury, można leczyć za pomocą moksoterapii”.
Nie ma więc wątpliwości, że jest to prawdziwie uzdrawiająca technika.

Dla kogo przeznaczona jest moksoterapia?

Ponieważ ma działanie ogniste, rozgrzewające (yang), moksoterapia doskonale sprawdza się w łagodzeniu dolegliwości związanych ze stagnacją zimnej energii yin w ciele. Jest dobrym wyborem dla osób z nadwrażliwością na zimno (nieustannie zimne dłonie i stopy), niedoczynności tarczycy, hipoglikemii (niski poziom cukru), powolnego trawienia, zatrzymywania płynów lub zapalenia stawów oraz masz skłonność do depresji i niepokoju. Moksoterpia jest szczególnie polecana osobom z chorobami przewlekłymi, autoimmunologicznymi i zwyrodnieniowymi.

Choroby i dolegliwości, którym pomaga moksoterapia:

  • Ból głowy i migrena
  • Artretyzm
  • Ból pleców
  • Niedoczynność tarczycy
  • Hipoglikemia
  • Bezpłodność
  • Ścięgna
  • Skurcze miesiączkowe
  • Skąpe miesiączki (hipomenorrhea)
  • Spowolnione trawienie

Przeciwwskazania.

Ze względu na wzrost energii ciepłej yang w organizmie, terapia z moksą nie jest odpowiednia przy ostrych infekcjach i gorączce, u osób z awersją do ciepła.
Ponadto są określone miejsca na ciele, których po prostu nie należy przyżegać. Są to punkty znajdujące się w pobliżu dużych naczyń krwionośnych, lub okolic gdzie skóra jest bardzo wrażliwa i nieumiejętne zastosowanie moksy lub dobór złej metody może spowodować oparzenie – skóra twarzy, okolica brodawki sutkowej, skóra głowy – włosy.
Osoby które mają zaburzenia czucia, również powinny uważać z przygrzewaniem, ponieważ można łatwo oparzyć skórę.

Nie moksujemy również przy:

  • Świeżo doznanych urazach
  • Częstoskurcz serca
  • Tachykardia
  • Głębokie zmiany skórne
  • Choroby psychiczne
  • Owrzodzenia
  • Ciąża
  • Nadciśnienie tętnicze
  • Przebyte przeszczepy

Z punktu widzenia Medycy Zachodniej można powiedzieć, że moksa:

  • pobudza układ odporności do prawidłowej pracy,
  • odżywia nasze ciało po przez zwiększenie produkcji elementów morfotycznych krwi oraz jakości krwi samej w sobie (między innymi poprawia skład jakościowy krwi, poprawa funkcje białych krwinek i płytek krwi),
  • reguluje pracę układu nerwowego,
  • poprawia funkcjonowania układu hormonalnego (endokrynnego),
  • znacząco wpływa na regulację miesiączkowania, w tym regulację zaburzeń związanych z nadmiernymi bądź skąpymi krwawieniami,
  • poprawę funkcjonowania układów oddechowego , trawiennego oraz rozrodczego,
  • działa hamująco na choroby o podłożu zapalnym np. zapalenia stawów, haluksy
  • uśmierza dolegliwości bólowe